Nasuwa się pytanie: - jak to jest możliwe, że do tej pory obywatele polscy deportowani na Wschód wskutek napaści Związku Radzieckiego nie mogą doczekać się rekompensaty ani moralnej, ani finansowej ?

Z mojej rozmowy z Panem K. Skubiszewskim z tego roku wywnioskowałem, że próby polskich władz rozwiązania tej kwestii w rozmowach z Rosją spełzły na niczym. Czy społeczeństwo polskie mogłoby zostać w końcu miarodajnie o tym  poinformowane ?

- Dodatki (jałmużne) kombatanckie ani uprawnienia z tytułu inwalidztwa (komisje lekarskie) dla osób represjonowanych nie sposób uznać za odszkodowanie z tytułu deportacji i pracy przymusowej.
- Ustawa z 1991 roku przewiduje możliwość uzyskania odszkodowania za deportację i pracę przymusową od skarbu Państwa, na drodze sądowej, jedynie jeśli represja miała podłoże polityczne (wyrok jako następstwo działalności na rzecz niepodległości państwa polskiego). 

Kolejne pytania: 
-  Czy fakt deportowania Polaka (czy obywatela Polski) wskutek napaści na jego kraj może (powinien?) być uważany za akt represji, o podłożu politycznym i wymagającym reparacji w świetle prawa, nawet jeśli nie przewiduje tego odpowiednia ustawa ?
- Czy fakt, że osobom (często w podeszłym wieku) nie daje się jak  dotąd innej alternatywy dochodzenia sprawiedliwości jak drogą sądową (i to w stosunku do Skarbu Państwa) uważa Pan za załatwienie sprawy ?

W obliczu powyżej przedstawionych wątpliwości, proszę o informację czy władze RP mają zamiar zaproponować utworzenie funduszu pomocy ofiarom deportacji i pracy przymusowej w Związku Radzieckim, na wzór funduszu dla ofiar Holokaustu ( w którym już uczestniczą), co oznacza partycypację w takim funduszu również partnerów zachodnich.

Tym bardziej, że faktyczne poparcie podziału jałtańskiego przez te kraje zaprzepaściło możliwość  wcześniejszego rozwiązania problemu.

PAGE 1/2

- Jeśli sugerowane wyżej rozwiązanie nie jest brane pod uwagę, to dlaczego ?

Sądzę, że postawienie tej kwestii przed sumieniem Zachodu, na forum międzynarodowym byłoby dobrym konkretnym gestem w stosunku do poszkodowanych obywateli własnego kraju, karmionych wciąż racjami geopolitycznymi (a to NATO, a to Unia Europejska... a czas płynie).

Nie mówiąc już o okazji do odkurzenia w pamięci społeczeństw Europy faktów z tamtej epoki, ignorujących kompletnie nasz polski Holokaust (i faktyczną początkowo kolaborację Kraju Rad z Niemcami hitlerowskimi). Co jest o tyle istotne, że nie brakuje ostatnio tendencyjnych obrazów w mediach (szczególnie francuskich) , w których Polak jawi się niemalże jako kolaborant Niemiec nazistowskich.

Jako dpowiednie forum dla takiej propozycji widziałbym kolejną konferencję w Waszyngtonie ( początek grudnia) dotyczącą tym razem restytucji dóbr kulturowych, z których ograbiono ofiary Holokaustu. 

Występując w imieniu bliskich mi osób, których powyższe kwestie dotyczą, proszę o wyczerpującą odpowiedź na zadane pytania.

Od tego bowiem zależeć będzie decyzja co do dalszych kroków, niezależnie od działań w kwestii odszkodowań podejmowanych przez Związek Sybiraków (liczący chyba zbytnio na łaskawość i tzw. dobrą wolę decydentów).

Mam nadzieję, że jedyną alternatywą nie okaże się dochodzenia prawdy (i odszkodowania za krzywdy) na drodze sądowej i w ramach prawa międzynarodowego, na wzór działań środowisk żydowskich, przy szerokim wsparciu mediów.

Uważam, że wybrani demokratycznie przedstawiciele władz polskich powinni załatwić w końcu te sprawę poprzez stworzenie funduszu w sposób wyżej sugerowany i rozwiązanie kwestii w sposób ustawowy a nie na drodze wlokących się postępowań sądowych, w dodatku w sprawie tak jednoznacznej moralnie i politycznie. 

Z poważaniem,

/podpis/

(miejsce), 18.11.1998

PAGE 2/2